Dit is de persoonlijke fietspagina van Siem Eikelenboom uit Koudekerk aan den Rijn. Zoals u ziet heb ik weinig tijd voor mooie opmaak, want ik besteed mijn tijd voornamelijk aan Bluebeam (alternatief voor Adobe Pro), GstarCAD (alternatief voor AutoCAD), SketchUp, MS Access, Google Maps en Google Earth. Kijk voor meer informatie over mijn werk bij IDEOMA intelligent systems bv. Er zijn meer Siem Eikelenbomen, maar ik ben er maar 1. Ik heb bijv. geen boek geschreven over de Hofstadgroep of over Jihad in de polder.

5/2/12 ‘s Winters gaat de fiets naar binnen en schaats ik tweemaal per week. Deze dagen ben ik natuurlijk op natuurijs aan het schaatsen en houd ik serieus rekening met de Tocht der Tochten. Vandaag was ben ik opgestapt in Elburg (zie onder) en heb het Drontermeer 2x overgeschaatst, goed voor 40 km. Het was schitterend. Er is een ruime geveegde baan en op 3 plaatsen (Elburg, Kampen en halverwege) koek-en-zopies.

Foto voor m'n schaatsvrienden met Jan Maarten Heideman


siemeikelenboom.com? Hoogmoed komt voor de val!

Als je ergens gek van bent en het gaat je ook nog eens goed af, ....

Ik heb een nieuwe tellertje gestart op donderdag 12 juli 2007 om 23:15. Sinds die tijd is deze pagina keer bekeken. Bekijk de statistieken.

Even iets anders tussendoor, omdat het zo verschrikkelijk mooi is!

10/6/14 Dit Pinksterweekend werd in Otterlo een skeelerwedstrijd verreden en een vriendin van me schoot dit geweldige plaatje. Ik heb nog nooit zo‘n mooie finishfoto van deze sport gezien. Let op het gezicht van Michel Mulder. De triomf is er al vanaf te lezen. Zijn broer Ronald komt net te kort. Ik denk dat Eline Hooghiemstra met deze foto bewijst dat ze zich als sportfotografe met de besten kan meten.



Meer over Eline‘s fotohobby op Tumblr.


Of toch!

24/5/13 Ik heb nog geen startbewijs binnen, maar ik heb toch de knoop doorgehakt, m‘n principes opzij gezet en een kaartje besteld via En Route. Ik bedank mijn vrienden die me erop hebben gewezen dat ik die honderd euro snel vergeten zal zijn en dat ik met dat principiële gedoe alleen mezelf maar heb. De meeste dank gaat echter uit naar die ene vriend die me onderdak aanbood. Nota bene in Venosc, het mooiste dorp van de Franse Alpen! Het samen naar Frankrijk rijden is ook een heel ander verhaal dan in je eentje. Nu maar hopen dat En Route me nog aan een kaart wil helpen, na al mijn geklaag. Tot nu toe heb ik enkel nog een automatisch emailtje gehad. Ik kan m‘n kaart natuurlijk zo kwijt zijn als er nog hotelgasten bijkomen. Zo werkt dan anno 2013. Geld is geld, zeker in tijden van crisis. Ik houd mijn vingers gekruisd en ben ondertussen begonnen met trainen en afvallen.

Hieronder een korte impressie van mijn trainingsrondje, als eerste gemaakt voor een oude pensionado-fiestmaat, Jan, die, terwijl het hier maar koud en nat blijft, ons fijntjes wist te melden dat het bij hem in Portugal 25 graden is en dat hij na zijn training lekker in zijn zwembad was gesprongen. Klik hier voor het Youtube-filmpje (4 min.).

Voor mij geen 22e Marmot helaas

21/5/13 Ook mij laatste poging om op een leuke manier een startbewijs te krijgen lijkt op niets uit te lopen: de organisatie van La Marmotte houdt geen rekening met trouwe deelnemers. Was bekend en is nog eens bevestigd. Je moet elk jaar gewoon opnieuw meevechten om een startbewijs of bij de eerste 200 fietsen, wat nagenoeg onmogelijk is in dit semiprofessionele wielergeweld. Dat gevecht wordt extra kansloos gemaakt omdat ze tegenwoordig de grote bulk op 1 december al verkopen aan de reisbureau's die de kaarten koppelen aan de verkoop van volledig verzorgde reizen of de prijs bijna verdubbelen. Handel anno 2013. Ik kan het ze niet eens echt kwalijk nemen. Maar nu hebben de reisbureau's kaarten over. Lang leve de crisis? Nu twijfel ik of ik de handelaars 100 euro moet geven voor een startbewijs dat normaal 60 euro kost. Die 60 euro (maal 7.000 personen is 420.000 euro) vind ik al vrij veel om over een paar matten te mogen rijden met je chip. Ik ga de mensen die kaarten voor m'n neus wegkapen toch niet belonen door nu een kaart bij ze te bestellen voor 40 euro extra?

20/5/13 Het ziet er naar uit, en daar had ik me al een beetje bij neergelegd, dat ik dit jaar niet ga mee doen aan La Marmotte. Het zou mijn 22e keer worden, maar ik ben het een beetje zat om steeds om mijn knieën te moeten gaan liggen voor een startkaart. In december was, zoals al enkele jaren normaal is, de inschrijving binnen enkele dagen vol. Ik snap best dat het voor de organisatie handiger is om de kaarten in grote bundels te verkopen aan de reisbureau‘s, zoals En Route en Alpe d‘Huez Reizen, maar het is wel jammer dat men daarbij de trouwe deelnemers, waar ik mezelf toe reken, passeert. Ik heb vandaag een allerlaatste poging gedaan door een email te sturen aan de organisatie met een cc naar de bovengenoemde twee reisbureau‘s, die allebei nog kaarten hebben (40 euro duurder dan normaal of in combinatie met een verzorgde week in een hotel).

La Marmotte 2012 - even snel heen en weer

In je eentje even snel heen en weer naar Frankrijk om de Marmot te gaan fietsen is niet iets wat ik mensen aanraad. De autoreis is erg vermoeiend en het is voor lichaam en geest het prettigst om een paar dagen te kunnen wennen aan de hoogte en het rijden in de bergen. Ik heb heel wat gelezen over hoe je lichaam zich aanpast aan het verblijf op hoogte en ik durf te stellen dat het geen donder uitmaakt voor de Marmot. Enig effect in je bloed schijnt pas merkbaar te zijn als je minstens 1 week heel hoog gaat zitten, dus dan schiet kamperen op 1.000 meter hoogte, wat ik altijd deed, niet echt op. Als je te kort op flinke hoogte gaat slapen is het effect eerder omgekeerd, want je lichaam is extra moe in de gewenningsperiode en da‘s dus niet handig als je snel een berg over wil.

Ook dit jaar ging mijn inschrijving weer met moeite, omdat de kaarten al op 3 december 2011 weg waren. Ik heb lang zitten mokken hierover en me uiteindelijk, net als vorig jaar, ingeschreven voor de serie van vier, waar La Marmotte ook in zit, Le Trophee d‘Oisans. Aan de andere drie doe ik gewoon niet mee, dus eigenlijk betaal ik ruim twee keer zoveel als normaal. Het geld zal ik gauw vergeten zijn, terwijl de ervaring van mijn 21e Marmot me altijd bij zal blijven.

Deze keer heb ik drie nachten in een hotelletje in Grenoble geboekt. Ik kon pas op donderdag weg, omdat mijn dochter haar groep-8-musical op woensdagavond had en dat zijn van die momenten die je als vader niet mag missen, zeggen ze. Op donderdagmiddag ben ik eerst naar Bourg d‘Oisans gereden, daar op de fiets gestapt en boven mijn startchip e.d. opgehaald. De lange autorit ben je dan meteen even kwijt. De vrijdag heb ik Grenoble verkend en dat blijkt toch wel een erg leuke stad te zijn. De avond sloot ik af met een Guinness in de Ierse pub. Zaterdag vroeg op en naar de start met de auto. Ik stond weer eens helemaal achteraan, maar het maakte me deze keer niet veel uit, omdat het toch niet een hele snelle tijd kon worden. Alles ging goed en het werd iets meer dan 8 uur. Die avond heb ik nog even mijn 21e Marmot gevierd in de Ierse pub van Grenoble. Erg gezellig!

Nieuwe site over La Marmotte

Robert Bernaerts gaat een nieuwe site opzetten over deze klassieker onder de cyclo‘s. Om in de gaten te houden dus: www.marmottecyclo.nl

"Den eerste coureur die 100 jaar wordt"

Fiel haalde het niet helaas, de 100 jaar. Maar dit filmpje uit de serie van Jean Nelissen over Theo Middelkamp, profrenner van 1936 tot 1951, mag je niet missen. Een verplicht stukje wielergeschiedenis voor elke beginnende Marmot-deelnemer:


La Marmotte 2011 - Weer een PR!

Yes! Weer een PR! Het blijft me maar lukken om de Marmot nog sneller te rijden dan ooit tevoren. Wat een geluk dat het zomaar weer kan! Laat het een aanmoediging zijn voor iedere deelnemer die vindt dat hij of zij slecht heeft gereden. Inmiddels is het mijn 20e Marmot en ik word er niet jonger op. Vooral de omstandigheden hebben bijgedragen aan een mooie 7 uur en 48 minuten, want het was lekker koel en toch prachtig weer. Toen we op dinsdag in Vaujany aankwamen was het nog 36 graden in het dal en zo‘n temperatuur zou een slagveld betekenen op de laatste klim naar Alpe d‘Huez. De overgang naar koeler weer op woensdag zou volgens Meteo France gepaard gaan met zware onweerbuien en zette een streep door ons plan om een 100km-rondje La Morte - Col d'Ornon te rijden. Maar de oude man die naast onze Auberge in de moestuin aan het werk was antwoordde gedecideerd "Non" op mijn "il va pluie?" en hij kreeg gelijk. Vanaf woensdag was het koel, maar het weer bleef schitterend, dus we hadden enkele ideale fietsdagen, die we vulden met ritten naar La Berarde en de Col d'Ornon op woensdag en naar Villard Reculas en Alpe d'Huez op donderdag. De ritten eindigden steeds met de klim naar onze Auberge in Vaujany, wat toch een hele pittige is.

12 uur autorijden vergeten in een uurtje fietsen
Omdat we de lange autorit naar Vaujany er meteen even uit wilden fietsen stapten we dinsdagavond om zeven uur, een uur na aankomst, op de fiets naar de Col de Sabot. Die was toch even een stuk zwaarder dan ik had gedacht, ookal had ik hem van te voren bekeken op Google Earth. Na een (voor insiders herkenbare) veel te enthousiaste start moest ik even heel ver terug in tempo en mijn Swift-vrienden ruim voor me laten. Het leek me verstandiger om naar de signalen van m'n lichaam te luisteren, dan om me gek te laten maken door die klasbakken.

Michel Snel van een andere planeet
Zaterdagmiddag, bovenop Alpe d'Huez, had ik nog even de gelegenheid om Michel Snel te feliciteren met zijn overwinning in een onvoorstelbare 5 uur en 55 minuten (afdaling Glandon meegerekend). Dat hij de man in vorm was wisten we al, want precies een week eerder schreef hij de Vaujany al op zijn naam.

... sorry, wordt nog vervolgd ...

La Marmotte 2011 - 2x zo duur ingeschreven door koppelverkoop met hotelkamers

11/2/11 Ik heb me toch maar ingeschreven via een omweg: via de Trophé de l‘Oisans a €99,-- (met dank aan de grote startbewijs-opkopers als En Route, Alpe d‘Huez Fietsreizen en de Rabobank). Onderstaande laat ik nog even staan. Het is misschien een leuk idee als je hem wil rijden om precies een week later te gaan.

La Marmotte 2011 - Inschrijving gesloten! Wat nu?

31/1/11 Het was nog maar december 2010 toen ik van Berry een alarmerend bericht kreeg: de inschrijving voor de Marmotte is al vol! Wat krijgen we nou? Ik dacht in 2011 m'n 20e Marmot te kunnen rijden, maar dat feest gaat dus niet door, tenminste ...

Na van de schrik te zijn bekomen, denk je na, je stuurt een email naar de organisatie, maar reactie had ik niet verwacht en kreeg ik ook niet. Mijn tweede email ga ik maar niet meer afwachten. Wat is er eigenlijk anno 2011 zo moeilijk aan het organiseren van een fietstocht? Het is leuk om met z'n allen tegelijk te starten, maar daar is heel weinig organisatie voor nodig. Gewoon een flashmob opzetten voor de onofficiële La Marmotte. Ik dacht gemakshalve precies een week later, dus 9 juli, dezelfde tijd.

Wie doet er mee? Op lamarmotte.hyves.nl vind je een centraal communicatieplatform. In het engels, want er zijn heel veel nationaliteiten. Vergeet niet op de knop Aanmelden (rechts onderaan) te klikken. Zegt het voort!


La Marmotte 2010 - PR dankzij nieuwe fiets!

Dit jaar begon mijn Marmot opnieuw vanaf de camping met neef Frank en zijn maatje Alexander, beide van team Nu-Swift. Goed dat ze er waren, want mijn voorbereiding was perfect onder controle, totdat ik 's morgens om kwart over zes mijn auto wou starten: accu leeg! Ik kon zo bij ze in de Nu-Swift bus springen. Een kort paniekmoment ontstond omdat ik opeens razendsnel moest nadenken welke spullen ik precies uit mijn auto moest overladen in de bus van Alexander. Een kleinigheid vergeten kan immers grote gevolgen hebben. "Fiets, helm, handschoenen, schoenen, zonnebrand, bananen, krentenbollen, mueslirepen, bidon met voeding en bidon met water. Heb ik echt alles?" Een heel vervelend gevoel, maar het liep goed af. Alleen de lippenbescherming was ik vergeten, maar achteraf kan ik zeggen dat het meeviel.

Het was een relatief warme start, wat inhield dat ik het zonder extra kleding net niet echt koud had. Ik had vroeg ingeschreven en dus een laag startnummer, net als Alexander. Frank startte weer voorin bij de toppers. Hij had weer grote ambities, zeker nadat hij een week eerder als beste Nederlander 7e was geworden in de Marco Pantani. Een superprestatie! Inmiddels weten we zeker dat hij tot de allersterkste fietsers der aarde behoort, omdat hij het "rondje" Mont Blanc met groot succes heeft volbracht. Hij werd 6e overall in 13 uur en 34 minuten, wat aangeeft dat deze rit voor de meesten onder ons onmogelijk is. Zin in een weddenschap of toe aan een nieuwe grote uitdaging? veel plezier, maar ik pas! Diepe buiging voor iedereen die dat kan.

Voor mij is La Marmotte genoeg. Behalve de perfecte weersomstandigheden, was een van de belangrijkste redenen dat ik met PR-plannen van start ging mijn nieuwe fiets. Die weegt maar liefst 1,5 kg minder dan mijn oude aluminium Koga. Het carbonframe is van Stevens schitterend metallic rood met wit gespoten. Met de Shimano 2x10 Ultega SL compactgroep en weegt hij opgetuigd met pomp en gevuld zadeltasje slechts 8,3 kg.

Lees hier het uitgebreide verslag van Alexander ...

La Marmotte 2009 - een hete dag met regen!

Het was al de hele week bloedheet en dan vraag je je af: zou het zo blijven tot zaterdag? De bergen zijn berucht om de snelle weersomslagen en er zat inderdaad verandering in de lucht. En die kwam er ook, maar gelukkig ging het langzaam. Niet voor iedereen langzaam genoeg, want de minder snelle klimmers hebben op de Telegraph een flinke stortbui over zich heen gekregen. Ikzelf heb de bui in zijn volle schoonheid mogen aanschouwen vanaf de laatste meters van de beklimming van de Galibier, inclusief enkele angstaanjagende donderslagen! Harder fietsen om de naderende bui voor te blijven was geen optie, want ik was op dat moment al blij dat ik 8 km/u fietste.

Ookal was het weer iets aan het afkoelen, deze editie kenmerkte zich toch vooral door de hoge temperaturen, wat bij de start erg prettig was. Ook bij het afdalen was geen extra kleding nodig, waardoor er weinig geklapper in de pelotons te horen was en gevaarlijke omkleedcapriolen op de fiets achterwege bleven. Ikzelf heb van start tot finish alleen een koersbroek en shirt aangehad. Onderaan de Telegraph en onderaan de Alpe d‘Huez ging de helm op het stuur en de rits helemaal open en bovenop de bergen ben ik meteen doorgereden het warme dal weer in. Ook van de natgeregende Allard hoorde ik dat hij het niet koud had gehad.

De hitte betekent wel dat de watervoorziening opeens één van de belangrijkste zaken wordt, want meer water verdampen dan opdrinken betekent meestal onherroepelijk kramp, na het levensgevaarlijke tegemoetkomende verkeer en de ravijnen, de grootste vijand van elke deelnemer. Van te voren wat zouts eten schijnt ook te helpen om het water vast te houden, dus de zak cashewnoten moest er vrijdagavond aan geloven en kennelijk werkte het, want ik heb dit keer geen kramp gekregen. Ik heb vooral, net als andere jaren zere voetzolen gehad. Dat heb ik redelijk onder controle kunnen houden door in de afdaling van de Lautaret een beetje achterop mijn zadel te gaan zitten en licht aan de pedalen te trekken. Omdat ik het probleem kende had ik de schoenen bij het aantrekken al minder strak gedaan dan tijdens een korte rit of wedstrijd.

Voor het eerst de inschrijving gesloten
Iets anders wat deze editie uniek maakte is dat de inschrijving voor het eerst voor aanvang gesloten was. Dat resulteerde in hevig teleurgestelde gezichten en een levendige handel. Bij ons op de camping reden er twee mannen onder een andere naam, de één als Belg, de ander als Deen. Ikzelf kreeg de schrik van mijn leven toen ik bij het ophalen van mijn nummer te horen kreeg dat ik me voor de verkeerde rit (de 2-daagse Marmot) had ingeschreven. Gelukkig waren er wat nummers gereserveerd voor domoren als ik, maar het betekende wel helemaal achteraan starten (nr.7313). Dat leidde voor mij tot een nieuw persoonlijk record: ik heb nog nooit zoveel wandelende racefietsers ingehaald!

Bert Dekker wint weer eens, Frank rijdt PR
Leuk om te horen dat Bert Dekker met 6:09 weer eens gewonnen heeft. Bert gefeliciteerd! Lees het verhaal op wielerplaza. Overigens was het helemaal een Nederlands feestje met Michel Snel op de tweede en Paul Kneppers op de derde plaats. Wat te denken van mijn maatje Frank, die slechts 6:38 nodig had en daarmee 32e werd? Super Frank! Ook zag ik een Nederlandse dame op het podium bij 50-plussers: Ineke van Opstal (9:36) was tweede op slechts 7 seconden achter de deense Marianne Ibsen.

Voornamenanalyse
Helaas zien we de nationaliteiten niet meer terug in de uitslag, dus heb ik m.b.v. Microsoft Access een kleine analyse gemaakt van de voornamen. De volgende namen komen het meest voor:
  1. Peter (op 2 in 2008 en ook op 1 in 2007)
  2. David (op 1 in 2008 en op 3 in 2007)
  3. Michael (op 21 in 2008 en op 24 in 2007, een stijger met stip!)
  4. Jan (op 3 in 2008 en ook op 4 in 2007, stabiel in de top-4)
  5. John (op 6 in 2008 en op 11 in 2007, ook een stijger)
Verder zien we: Paul, Patrick, Marc, Eric, Philippe, Mark, Andrew, Luc, Frank, Robert en Simon (zoals ik me heb ingeschreven). Het zijn bijna allemaal internationale voornamen, dus het is moeilijk te zeggen, maar het valt op dat Michael en Andrew andere jaren niet in de top 20 voorkwamen, hetgeen mijn gevoel bevestigt dat er relatief veel engelsen meededen. Komt dat door de successen van de snelle man van Man, Marc Cavendish?


Videoverslag van Russell:


Verslag van Alexander
Lees hier het verslag van Alexander Veerman. Leuk dat je er weer bij was Alexander!


Klik om te vergroten...

La Marmotte 2008 - een mooie dag!

Het lijkt een herhaling van het script van 2007: wisselvallig, onbetrouwbaar en op de dag zelf: perfect weer.

De uitslag is snel bekend en een kleine analyse in MS Access maakt nu eindelijk eens hard wat we steeds vermoeden: dat Nederland het best vertegenwoordigd was:

LandAantal
HOL1368
FRA1109
BEL869
ANG659
ESP479
DAN378
ITA143

Van de 5.300 gefinishten zijn er maar liefst 1.368 afkomstig uit Nederland. Tel daar eens 60% van de belgische deelnemers bij op en je gaat tegen iedere medefietser eerst beginnen in je moerstaal. B.v. om in de gevaarlijke afdaling van de Glandon achterom te roepen dat er auto's aan komen. Dat is toch wel het grootste probleem van de Marmot: al die auto's op het parcours. Het wordt hoog tijd voor een fluisterstille magneetzweefbaan o.i.d. die de grote aantallen supporters en soigneurs van de ene naar de andere kant kan brengen, zodat wij als fietsers weer eens echte berglucht kunnen inademen.

Ademen is tijdens de Marmot toch wel vrij beperkend. Het zal verschillend zijn per persoon en ik weet dat ik een relatief grote longinhoud heb. Toch hijg ik me een ongeluk als het wat stijler en hoger wordt. Ademen is hier ws. meer beperkend dan je hartslag, want die komt na een paar keer gek doen (b.v. na de start even met 60 per uur naar de eerste stuwdam knallen) niet meer omhoog. Als het erg warm is, dan kan je hart ook nog wel eens RUSTIG AAN roepen, maar dat was op deze heerlijke dag geen enkel moment aan de orde. Je spieren vragen je hart niet zoveel omdat ze moe worden en rustig aan moeten doen. Dat verdelen is het belangrijkste wat er is, dus gek doen mag maar heel even. Verdelen is me deze keer beter gelukt dan vorig jaar, waar ik een slechte Alpe d‘Huez reed. Zowel de kracht verdelen, als ook het water en de voeding. Alle voeding had ik bij me, dus ik hoefde alleen voor water te stoppen en het lukte steeds aardig om met een bijna lege bidon boven te komen. Ik ben met banaan, krentebol en stroopwafels de Glandon over gegaan (na 1:45 boven) en ben pas halverwege de Telegraph aan de vloeibare voeding begonnen. Na 3:55 op de Telegraph en 5:43 op de Galibier kon ik na 6:50 aan de Alpe beginnen en dan kan het nog twee kanten op: het gaat goed of het gaat fout. En als het fout gaat dan weet je dat meestal al bij bocht 21. Voorzichtig gereden tot La Garde en vanaf daar gas bij gegeven en vanaf Huez heb ik alles uit de kast gegooid. Met de 1:16 voor Alpe d‘Huez, resulterend in een eindtijd 8:06 ben ik dan ook heel tevreden.

Snelle maten
Dat Bert Dekker sprintend boven komt in 6:02 (chapeau Bert! Helaas verloor hij van Antonio Corradini) kun je verwachten, maar dat ik deze keer met zulke snelle mannen naar Frankrijk was vertrokken, verraste me toch weer. Als je maatjes met 7:05 (Frank) en 7:17 (Jeroen) bovenop de Alpe aankomen wordt het toch extra gezellig. Kortom, bijna alleen maar blije gezichten. In de afdaling om 6 uur 's middags zag ik toch nog wel heel wat leed omhoog komen. Tussen bocht 2 en 3 werd er zelfs een zuurstofapparaat ingezet, maar verder heb ik weinig over ernstige ongelukken gehoord. Ook onze Alexander bracht zijn nog geen 48 uur geleden impulsief opgepakte uitdaging tot een goed einde. Het valt alleen wel op dat alledrie deze toppers geen oog hadden gehad voor de vijf echte, levende marmotten langs de weg bij de Glandon. Focus op je prestatie is prima, maar je moet niet overdrijven, want de omgeving is te mooi om niet te genieten!

Snelle Swifters
Ook uit de buurt van Leiden zijn er enkele hele snelle mannen gesignaleerd: Stefan Denton met 6:41, Jasper van Dijk met 7:36 en Jurre Kamphorst met 7:37. Verder moeten we van "de oude man" Jo Ferket weer met veel respect melden dat hij in 7:07 binnen was en daarmee 13e werd in zijn categorie. Klasse Jo!

Statistieken
Hiernaast nog even wat nieuwe statistieken, gemaakt m.b.v. mijn specialisme Microsoft Access. Wat je hier ziet is het aantal deelnemers met een eindtijd van een bepaald aantal uren. De minuten heb ik eraf gegooid, dus iemand met een tijd van 6:59 tel ik bij de 6, 7:00-7:59 bij de 7, etc. Daarbij is alleen 2007 een nettotijd (gecorrigeerd voor het startverlies). Je ziet dus dat er dit jaar 106 deelnemers een tijd hadden tussen de 6 en 7 uur en dat de meeste deelnemers er tussen 8 en 9 uur over doen. Bedenk je verder dat 2002 ijskoud en nat was!

Winnaars La Marmotte 2008 (foto van Sjors)
Meer over de Marmot op Wielerplaza
.

Videoverslag van Russell:



La Marmotte 2007 - een mooie dag!

Als het de hele week regent en koud is en je mag je 16e Marmot rijden met het mooiste weer van de wereld, dan rust er toch een zegen op zo'n evenement?

Deze keer ben ik weer zo dom geweest om me laat in te schrijven, met als gevolg startvak 5000+! Dat domme heb ik dit keer maar weer eens laten volgen door brutaal gedrag: ik ben met fiets tijdens de start over het hek in het eerste vak gesprongen! Op het "Zeker weer een Hollander?" reageerde ik met: "anders moet ik 4000 mensen inhalen" en daar zit wel iets in, maar het echte excuus voor dit ontoelaatbare wangedrag is toch eigenlijk het feit dat ik nog steeds boos ben dat m'n pr-tijd van 2005 als 8:21 in de boeken staat. Met startnummer 6607 kreeg ik toen op voorhand maar liefst 27 minuten aan m'n Swift-koersbroek!

Navraag bij Remi (de man die de prioriteitnummers uitdeelt) voor een lager startnummer, leidde ook dit jaar tot een snoeihard "non". De limiet voor een prioriteitnummer ligt maar liefst op 7 uur en 15 minuten. Hij vermeldde wel dat er nu een uitslag op basis van echte tijd zal worden gepubliceerd. En dat lijkt echt zo te zijn, dus maak ik me volgend jaar niet meer zo druk om mijn startvak. De Marmot blijft toch een rit waar de beste krachtenverdelers boven komen drijven. Doordat ik dit jaar bij de snelsten startte, heb ik me ws. ook wat over de kop gereden. Na 5:40 was ik boven op de Galibier. Na 6:45 aan de voet van de Alp. Bij de eerste meters op weg naar bocht 21 kneep ik bijna in m'n remmen om vooral maar rustig te beginnen. Niet harder dan 10 km/u mocht ik van mezelf. Het was echter maar van korte duur, want alle kracht leek uit m'n benen verdwenen. Deze gedenkwaardige 7/7/07 waar ik als maximumsnelheid al 77 km/u had staan (afdaling Glandon) kreeg er nog een 7 bij: mijn meest waargenomen snelheid op Alpe d‘Huez! Hoopte ik aan de voet nog op een tijd van binnen de 8 uur (als ik goed was gebleven, dan had dat gekund), die hoop verdween als de 10 cm sneeuw, die de woensdag nog gevallen was op de Galibier, voor de zon. Achteraf denk ik dat de hoge temperatuur (zeker 27 graden) me ook parten heeft gespeeld, want zelfs de snelsten hadden het zwaar. De winnende tijd was danook niet eens onder de 6 uur (6:00:59), Feike Loots kwam als snelste nederlander na 6:14:38 over de meet en de onder Marmotrijders al legendarische Bert Dekker, finishte als 12e in 6:20:28. Mijn flitsneef Frank reed naar een bewonderenswaardige 44e plek in 6:53:02, op 1 seconde gevolgd door Berry Hollander, waarvan het gerucht gaat dat hij bij aankomst huilend in zijn vaders armen viel! Allemaal goed, maar niet super en geen verrassingen.

Veel verrassender was de kennismaking op de camping met de twee jonge apen van Van Diermen. Je zal maar 18 zijn en voor het eerst in de Alpen fietsen en er dan achter komen dat je met de snelsten mee omhoog kan! Als Jaron, de ene helft van de tweeling, niet in een bocht onder de vangrail was doorgedoken, dan waren ze allebei binnen de 7 uur gefinisht! Wat een talent. Vader Arie mag met recht trots zijn op zijn kroost. Jaron heeft, behalve weer een sterk verhaal, niets noemenswaardigs aan zijn val overgehouden, kortom het was een mooie dag!

Statistieken
Wat je hier ziet is, net als hierboven, het aantal deelnemers met de eindtijd, maar dan voor 2007 uitgesplitst per categorie:
  • A = vrouwen tot 35
  • AB = vrouwen 35 tot 50
  • B = vrouwen 50 en ouder
  • C = mannen tot 30
  • D = mannen 30 tot 40
  • E = mannen 40 tot 50
  • F = mannen 50 tot 60
  • G = mannen 60 en ouder
  • H = gehandicapten
  • I = tandems

Als je goed kijkt, zie je dat er 4 60-plussers binnen de 8 uur gereden hebben!

Als er nog mensen zijn die de uitslagen van 1992-1996 digitaal hebben, dan houd ik me aanbevolen en zal ik die meenemen in de statistieken. Graag emailen naar s.eikelenboom(apestaartje)ideoma.nl.

De foto's hiernaast zijn geleend van www.photobreton.com . Op deze site kun je het evenement invoeren waar je aan hebt deelgenomen, vervolgens je dossard-nummer invoeren en de foto's van jezelf bekijken. Tip: monteer je nummer goed zichtbaar op de fiets en vergis je niet als je het eerste cijfer eraf hebt geknipt om een lager nummer te krijgen....



Trainen met de Hollanders

12/6/06
In voorbereiding op mijn 15e Marmot heb ik, geheel volgens traditie, even met Geep en Berry Hollander gefietst. Ze gaan weer als vanouds hard. Met mijn vorm zit het goed, want ik kon ze aardig bijhouden. Voor degenen die het wagen om met ze te gaan fietsen, hiernaast het beeld wat je de gehele weg zou kunnen zien als je hun wiel kan houden.... Karakteristiek aan deze foto is dat duidelijk te zien is dat ze niet bij elkaar in het wiel zitten. Wat voor de meeste wielrenners samenwerken heet, heet bij de Hollanders namelijk "profiteren". Tja....

La Marmotte op Google Earth

Wist je dat je de Marmot ook kan vliegen tegenwoordig? Klik hier om het parcours van de Marmot te verkennen zonder moe te worden.

La Marmotte 2005: eindelijk een keer met het hele gezin!

Een vroege schoolvakantie en een late Marmot, zorgden er dit jaar voor dat ik voor het eerst met Désirée en de kinderen naar de Marmot ben geweest. Heel gezellig en leuk om de kinderen te laten zien waar pappa elk jaar naartoe leeft (Désirée was al eens eerder meegeweest). Maar daardoor was het niet het typische mannenuitje, dat het anders is. Het draait niet meer alleen om het fietsen. Gelukkig voor de balans, was ik samen met Rudie, die behalve zijn nieuwe fiets, ook z'n vrouw en twee kinderen mee had genomen. Niet alleen de vrouwen kunnen erg goed met elkaar overweg, ook de kinderen vermaakten zich goed met elkaar, zodat Rudie en ik nog aardig wat konden fietsen. Op de camping in Bourg d'Oisans zaten Frank met z'n vrouw en hun drie kinderen. Frank overigens ook met een schitterende nieuwe fiets, in schril contrast met het met modder besmeurde brikkie van vorig jaar. We hebben met z'n drieën nog wat leuke voorbereidende ritten gereden, zoals het rondje La Morte - Col d'Ornon. En dan de grote dag: frisjes, maar droog, dus perfecte omstandigheden voor snelle tijden. Een iets andere route: de Croix de Fer was wegens werkzaamheden afgesloten, dus we gingen bovenop de eerste berg linksaf de Glandon over. Voor de lengte maakte het niet uit, maar het zet alle PR's een beetje op los zand, want het hoogteverschil is iets minder en de ene afdaling is nu eenmaal de andere niet. Vooral voor Frank gaf dat een superresultaat. Het leek wel of zijn nieuwe fiets vanzelf omhoog ging: een tijd van 6 uur en 47 minuten en daarmee 65e overall is natuurlijk ongelofelijk! Zelf was ik zeer tevreden met mijn tijd van 7:54:31 (weer sneller dan vorig jaar, dus een nieuw PR, maar mag ik het vergelijken?). Ik baalde wel een beetje van het enorm hoge startnummer (6607), waardoor ik helemaal achteraan moest starten en ruim 5.000 mensen heb moeten inhalen. Dit jaar had ik niet de mazzel om een prioriteitnummer te ritselen of de brutaliteit om mezelf in de voorste gelederen te smokkelen. Wel heb ik besloten om me nooit meer op het allerlaatste moment in te schrijven. Rudie's eerste Marmot was zeer naar zijn tevredenheid. Met 9:21 als bruto tijd (er moeten nog ca. 15 minuten startverlies vanaf) en wat ouwe-lullen-compensatie had hij een mooie gouden klassering. Ook oude bekende Jan Dickhout (55, zie het verhaal hieronder van 2000) was weer van de partij en met succes. Alles verbleekt echter bij het volgende.

Dodelijk ongeluk grote domper op feestvreugde
In en in triest om de volgende dag te moeten lezen dat er een nederlandse jongen in de afdaling van de Glandon dodelijk ten val is gekomen. Ik heb de EHBO-mensen met hem bezig gezien. Het laat al het bovengenoemde verbleken en maakt snoeihard duidelijk dat het hier echt maar om een opgeklopt fietsevenementje gaat en niet meer dan dat. Op deze plaats betuig ik mijn medeleven aan de mensen die hij achterlaat.


La Marmotte 2004: een PR op m'n 42e!

Pas bij 2 km voor de finish begon ik erin te geloven: ik ging mijn snelste tijd ooit op de marmot neerzetten! Het werd 7:56:51 en ik had een gat in de lucht willen springen, maar daar had ik de puf niet meer voor. In plaats daarvan heb ik, languit op het asfalt liggend m'n lege bidon hoog in de lucht gegooid. Robert-Jan stond als razende reporter bij de finish en duwde meteen een grote Vara-microfoon onder m'n neus. Hij had Henk en mij uitverkoren om als hoofdpersonen in de reportage over de marmot te fungeren. Wij voelden ons zeer vereerd en het is een hele mooie reportage geworden. Klik hier om hem te beluisteren (even 8 Mb downloaden en unzippen). Robert-Jan heeft direct na de thuiskomst twee dagen en nachten zitten monteren om de reportage op tijd klaar te krijgen. En ik kan je verzekeren dat er heel wat onzin weggeknipt moest worden!

Er zou nog meer tekst komen, maar soms komt het er gewoon niet van ... In elk geval hebben ook mijn neven Eduard en Frank het er heel goed van af gebracht.

La Marmotte 2002: ijskoud waterballet

Nog nooit heb ik zo getwijfeld aan de lol van deze fietsklassieker als dit jaar. Het was de hele week mooi weer geweest en juist op zaterdag, dé grote dag, moest er een storing over de franse Alpen trekken. Al om een uur of drie 's nachts (de nacht ervoor is typisch zo'n nacht dat ik elk uur even wakker word) hoorde ik dat het begon te regenen. De planning "om vijf uur op en om zes uur weg" werd acuut verschoven naar een absolute last-minute-planning. Gelukkig konden we goed en droog ontbijten in de gites boven de douches bij monsieur Pierre. Ik vond het wel erg stoer dat we gewoon met z'n allen vertrokken en dat er over niet-starten wel gedacht, maar zeker niet gesproken werd. Dé grote winst van het afgelopen jaar was wel dat ook Berry over zijn aversie tegen fietsen in de regen was heengestapt. De hoog opgelopen discussie van vorig jaar vanwege zijn als-het-regent-start-ik-niet-instelling hoefden we gelukkig niet over te doen. Een goede zeven uur later zou Berry onze held van de dag zijn door als 10e binnen te komen! Bert Dekker schreef eveneens geschiedenis door hem voor ten minste de derde keer te winnen in nog geen 6 uur en 40 minuten. In 1999 won hij de Marmot onder veel betere omstandigheden nog in 6 uur en 22 minuten, hetgeen wat mij betreft betekent dat we allemaal 18 minuten van onze tijd af mogen halen om onze eigen mooi-weer-tijd te krijgen.

Het echte klassement van de Marmot
Tot mijn verrassing ontdekte ik bij een tweede bezoek aan de officiële Marmotsite www.sportcommunication.com dat het hele klassement online was gezet. Dit in tegenstelling tot de uitslag van vorig jaar, waar je alleen met een nummer en een naam de uitslag kon zien. Meestal dus alleen je eigen uitslag dus. Echter tot mijn verbazing zag ik ook dat de rangschikking niet was gecorrigeerd voor de werkelijke tijd, die immers zo mooi was gemeten met behulp van de chip aan onze enkels. Dat dwong mij ertoe om mijn Access-database in de strijd te werpen en de lijst te sorteren op werkelijke tijd. Zie hier het resultaat in pdf-formaat. Voor een aantal mensen is dit wel een schok. Berry's tijd is niet de 10e, maar de 13e, maar dat blijft natuurlijk gewoon super. Veel schokkender moet het zijn voor Peter Paauw, die net achter in plaats van vóór Jens Zwitser eindigt en voor Gerard van Veen, die opnieuw zal moeten toegeven dat hij achter ondergetekende is ge-eindigd! Frans Biemond stijgt door deze sortering maar liefst 80 plaatsen (van 411 naar 331). Natuurlijk ga ik er zelf ook op vooruit, anders deed ik die moeite niet (van naar 466)

Hollands uitje
Dat het weer hét fietsuitje van het jaar was voor een hoop Hollanders mag blijken uit de grafiek hiernaast. Er schreven zich ruim 5300 deelnemers in, waarvan er 2167 de finish haalden. Daaronder bevonden zich maar liefst 912 Nederlanders!

Alleen de sterksten bleven over
Hieronder zie je het aantal deelnemers per gereden tijd in de jaren 2002 (regen) en 1999 (mooi weer). Er waren er dit jaar dus slechts 12 die de Marmot dit jaar binnen de 7 uur reden, tegen 17 in 1999. Het aantal deelnemers dat er minder dan 9 uur over deed was dit jaar ondanks het slechte weer beduidend hoger. Ik heb hiervoor de volgende verklaring bedacht: Het totaal aantal deelnemers was in 2002 veel hoger dan in 1999. Door het slechte weer was het aantal uitvallers in 2002 echter ook veel hoger, waardoor in beide jaren ca. 2100 deelnemers de streep haalden. De sterkste mannen en vrouwen hebben kennelijk het minste moeite gehad met het slechte weer!

Lees het verslag van Cees Roemer

2009


2009 Beklimming Galibier


2009 Beklimming Galibier


2009 Afdaling Galibier


2009 Finish Alpe d‘Huez

2008


2008 Beklimming Galibier


2008 Beklimming Galibier


2008 Beklimming Alpe d‘Huez

2007


2007 Beklimming Glandon 8:47


2007 Beklimming Galibier 12:37


2007 Afdaling Galibier 12:57


2007 Beklimming Alpe d‘Huez 15:14


2007 Beklimming Alpe d‘Huez 15:15

2006


2006 Beklimming Glandon


2006 Beklimming Glandon


2006 Afdaling Glandon


2006 Beklimming Galibier


2006 Beklimming Galibier


2006 Beklimming Alpe d‘Huez


La Marmotte 2001

Lees het verslag van Tim Versteeg

La Marmotte 2000

La Marmotte 2000, de monsterfietstocht door de Franse Alpen, ditmaal in het magische jaar 2000, is weer verreden en de verrichtingen van het team 'Warmondse IJsclub enzo' waren weer buitensporig goed! Van Berry en Geep, via Siem, Frans, Peter, Mart, René en Gerard tot Ciska en Robert-Jan liepen de tijden uiteen van 7 tot 11 uur, maar ieder verrichtte een prestatie van ongekende klasse. Daarbij gaan we natuurlijk beslist niet voorbij aan de aandachtige ondersteuning van Monique en Leen, Perry, Ronald en Magda, zonder welke de eerstgenoemden slechts eenzame fietsers op een berg zouden zijn geweest.

Het kampement was weer opgeslagen in Camping Le Savet, alwaar Pierre het gras met tuinslangen in prima conditie hield, zodat wij een goede basis hadden voor onze nachtrust, ons overdreven koolhydratenstapelwerk en onze rijwieltechnische handelingen, teneinde niets aan het toeval over te laten. Hiernaast zien we Robert-Jan aan het werk bij het bereiden van enkele pannenkoeken op de dag voor de grote rit, nadat hij zijn getekende rug uitgebreid heeft laten masseren door Monique.



De kenmerken van de tocht zelf waren samengevat als volgt:

Berry verbeterde zijn PR met ruim een uur in de ongekende tijd van 6 uur en 59 minuten, waarmee hij 22e werd en rasklasbakken als Arnold Stam en Fausto de Marreiros achter zich liet. Goed, 28 jaar, in de kracht van z'n leven, keihard hier naartoe gewerkt, maar het moet nog altijd uit de benen komen. En het kwam eruit! Ambities voor volgend jaar meteen bijgesteld in de wetenschap dat de fiets nog wat zwaar was.
Geep verbeterde ondanks zijn 48 levensjaren, waarvan al velen met scherpe Marmottijden, maar ook enkelen met zure tegenslagen, toch weer zijn PR, waaruit men zou kunnen afleiden dat de omstandigheden erg gunstig waren. Nu was dat wel zo (mooi weer, perfecte fiets), maar je moet toch wel goed voorbereid aan de start komen en doortrappen om in 7:31 de 175km door de Alpen te kunnen fietsen, hetgeen hij door een bikkelharde training heeft weten te realiseren. Klasse en een voorbeeld voor een ieder die het tussen z'n oren krijgt dat ie te oud is!
Siem reed als aankomend grossier in gouden Marmottijden (nu nog 4 nodig voor een gros) weer een mooie 8:05, met als enige oneffenheid het aanrijdinkje op de aanloop naar de Croix de Fer (wanneer doet Fer Vergeer eigenlijk eens mee?) en het ijskoude buitje halverwege de Galibier.
Frans zorgde voor een extra doorrijdimpuls door om 14:15 kort achter mij aan de Alpe te beginnen. Hoewel ik niet wist dat het slechts 5 minuten was, voelde dit precies als 5 minuten en heb ik aan niet veel andere dingen gedacht tijdens de laatste kilometers. Gelukkig bleek ook Frans geen robot, was een eindsprint als op de Col d'Iseran niet nodig en kon ik hem boven ontspannen feliciteren met zijn gouden Marmot.
Ook Peter reed naar een schitterende gouden eindklassering, op geruime tijd gevolgd door de zilveren René die met het Kaagweekbier nog in de benen toch niet die vorm had die hij van de winterdagen gewend is.
Tja, en dan Mart. Die waren we dus even kwijt! Hij zou zijn gearriveerd, maar hij was nergens te bekennen. Zorgelijk om hem uiteindelijk versuft tegen het lijf te lopen op zoek naar z'n fiets na een verblijf van anderhalf uur in het veldhospitaal. In elkaar gezakt en door twee man sterk naar de EHBO-tent gebracht. Gewoon een beetje te gek gedaan, schijnt meer voor te komen! Misschien te veel geërgerd aan die twee lekke banden?
Gek, gekker, gekst was toch wel Gerard, die niet alleen letterlijk kotsend boven kwam, maar al vanaf de start met migraine werd geconfronteerd, na 6 uur fietsen naar de eerste bocht (21) van de Alpe klom om tegen Leen en Monique te gaan zeggen dat hij naar de camping ging en toen toch maar besloot om naar boven te rijden, omdat hij het schrikbeeld van de enige te zijn die avond aan de patattafel die de rit niet zou hebben uitgereden, gewoon niet kon verdragen. Dat noem ik nou Karakter!
En tenslotte het romantische verhaal van de beauty en de beast, Ciska en Robert-Jan, die elkaar na 9 uur fietsen aan de voet van de Alpe ontmoetten en vanaf die tijd onafscheidelijk waren en ook nu nog regelmatig samen gesignaleerd worden (ziets schept een band). Van achter een dubbele grand café au lait zagen wij het fragiele meisje boven komen, met direct daarachter het onverwoestbare beest Robert-Jan, die wij allen associëren met het ingebouwde stalen frame en die er al in de helse editie van '92 bij was om zijn doorzettingsvermogen ten toon te spreiden. Hij heeft ook nu maar weer aangetoond over een aparte klasse te beschikken en het woord 'opgeven' absuluut niet te kennen.

Volgend jaar weer!

Het verhaal van Jan Dickhout (2000)

Wordt u ook een dagje ouder en heeft u zin om uzelf eens te trakteren? Lees dan het verhaal van onze kersverse 50-plusser Jan Dickhout. Onthaast even, want die man heeft wat klaargespeeld!
La Marmotte - La Vosgienne - La Ronde Picarde - Les Velos Gascons - Email van Jacqueline - La grande finale

Een goed voorbeeld voor ons jonkies, Jan. Grote klasse!

Na het lezen van dit alles niet zo'n zin meer om te fietsen en toch bijna 50? Kijk dan eens op www.50plusbeurs.nl

Hollanders op de Kriek (2000)

Mis'm niet! De fotoreportage van Peter Melman: La Marmotte 2000




La Marmotte 1999

Bekijk dit geweldige tweedelige videoverslag van ene Rik uit 1999:

   

La Marmotte 1997

Hieronder het servetje met de schriftelijke toezegging van Berry op 6 juli 1997 dat hij zal deelnemen aan de Marmot. Jaren later eindigde hij bij de eerste 20!

Op de achterkant van het servetje de getuigen:

Sportlinks

Geniaal wielergeleuter van Ruben Verheul
Maandblad Fiets
Tour de France
La Marmotte, etc. - fietsen in Frankrijk
La Marmotte.nl - Nederlandse Marmot-site
Zitvlees.nl - toerfietssite
Fietsclub Swift, Leiden - mijn fietsclub
Alles over de FIETS
Alles over de Wielersport
Le Champion - fietsen en hardlopen
Stichting Pieken Voor Het Goede Doel fietst La Marmotte ten bate van mensen met een verstandelijke of lichamelijke beperking
Wielerplaza, wielrenblog van Sjors en Patrick Burger met veel actueel cyclonieuws
Schuttevaerrace - zeilen, fietsen en hardlopen
IJsvereniging Koudekerk - schaatsen
IJsvereniging Leiden - schaatsen

Weet je meer interessante sportlinks? Mail ze me dan graag!