DES COURSE EN FRANCE.

La Vosgienne

 

Deze wedstrijd heeft als start- en finishplaats Thann in de Vogezen.

Hij is 160 km. lang en heeft een hoogteverschil van 3000 m.

In de week voor de wedstrijd had ik verschillende keren geprobeerd om een nieuwe ketting voor mijn fiets te versieren. Dat lukte maar steeds niet. Overal kon ik een 9 vit ketting krijgen, maar geen 10 vit. Zelfs in een grotere plaats als Pontarlier was er niet aan te komen.

Gelukkig kon ik de dag voor de wedstrijd in Cernay, een plaatsje vlak voor Thann een nieuwe ketting kopen. Hij werd er meteen ook even opgelegd, dus dat was mooi geregeld. Ik kon nu tenminste weer met een gerust gevoel aan de volgende wedstrijd beginnen. Alleen het weer zag er weer eens slecht uit. De dag voor de wedstrijd regende het weer pijpenstelen. Ook was de temperatuur niet echt aangenaam.

Maar op de ochtend van de wedstrijd (3 september) was het droog, maar wel fris. Het vertrek was om 8 uur midden in het centrum van Thann. Ik had niet de moeite genomen om vooraan te staan bij het vertrek, omdat de aanloop naar de Col du Hundsruck (748 m.) vlak was, dacht ik!! Maar Jantje had de route niet goed bestudeerd en dat werd meteen afgestraft. Vanuit Thann ging het via een andere weg als dat ik gedacht had meteen omhoog de col op.

En het ging ook meteen met soms meer dan 10% omhoog!! Dat was dus balen, want ik moest nu heel veel renners inhalen om voorin te komen. Dat lukte maar ten dele, want de voorste groep was allang uit het zicht verdwenen. In de klim haalde ik wel veel renners in, maar niet genoeg naar mijn zin. Ook in de afdaling moesten veel renners mijn achterwiel bekijken.

In de aanloop naar de Ballon d’Alsace (1178 m.) haalde ik onze Belgische vriend Didier in. Ik had hem al enkele wedstrijden niet meer gezien. Hij reed nog altijd de enorme grote versnelling, de gek! Het viel wel op dat ik hem inhaalde, want meestal was hij mij altijd voor.

De klim naar de Ballon d’Alsace ging heel gemakkelijk. De groep waar ik in zat bleef ook vrijwel kompleet. Hoe hoger we kwamen hoe kouder het werd. Ook kwamen we op een gegeven moment in de dichte mist te zitten. Het zicht was soms niet meer dan 20 a 30 meter. Toen de afdaling begon ben ik toch maar even gestopt om mijn windstopper aan te trekken want het was wel erg koud!

Het gevolg was wel dat de groep waar ik in zat meteen uit het zicht was, mede door de mist natuurlijk. Maar voor een goede afdaler is het geen probleem om weer snel bij de groep aan te sluiten. Dat gebeurde dan ook vrij snel. Onderaan de afdaling was het even vlak, dus tijd om te eten en te drinken. Een paar kilometer verder begon namelijk weer een volgende col. Dit was de Col du Page (957 m.)

Ook deze col reed ik weer gemakkelijk op. De groep begon inmiddels een beetje uit elkaar te vallen, maar in de afdaling kwamen de meeste renners toch weer terug. Het was nu de ene col na de andere, want na de afdaling van de Col du Page was het meteen weer de Col du Bramont (956 m.) en Le Markstein (1266 m.). Maar wat gebeurde er toen! Het ging Jantje weer eens niet hard genoeg en hij reed weg uit de groep waar hij een hele tijd in gezeten had. Op een gegeven wezen de pijlen op de weg naar rechts. (De route word altijd met pijlen uitgezet). Ik ging dus rechtsaf naar Le Markstein. Na een kilometer geklommen te hebben keek ik eens achterom om te kijken waar de groep bleef, maar ik zag niets. Dat was wel vreemd, want zo’n hele grote voorsprong op die groep had ik nou ook weer niet. Ik reed nog een stukje verder en keek nog eens om, weer niets!! Toen ben ik omgedraaid en weer naar beneden gereden, want ik vertrouwde het voor geen meter. Beneden gekomen stond er nu wel een motorrijder die de weg wees. (Er rijden ook motorrijders in de wedstrijd die het verkeer regelen en de weg wijzen). Ik had rechtdoor gemoeten in plaats van rechtsaf. Dat was balen!! De groep waar ik in zat was allang uit het zicht verdwenen en was al bezig met de Col du Bramont. Ik ben toen volle bak gaan rijden om de schade in te halen. Ik geloof dat ik nog nooit zo hard een col ben opgereden. Hij was wel niet zo heel steil, maar wel lastig. Ik reed daar met een versnelling van 39x17 omhoog! Ik sneed alle bochten af en was echt als een gek aan het jagen om de rest in te halen. Halverwege de col haalde ik de eerst geloste renners uit de groep in. Toen ik boven was bleek dat de groep helemaal uit elkaar was gevallen. Ik had een stuk of zes renners ingehaald en de groep bestond beneden nog uit een man of 12.

Na een hele korte afdaling ging de klim verder naar Le Markstein, waar ook hier weer een hele dichte mist kwam opzetten. Ook was het weer steenkoud. Ik kreeg daar behoorlijk koude handen en voeten. Op deze klim haalde ik nog twee renner in uit de oude groep in. Het had nu niet veel zin meer om verder op een eventuele groep te gaan jagen, want er was toch niet veel meer van over!

Het miste boven zo erg dat een renner die ik inhaalde pas op het allerlaatste moment zag. In de afdaling kwam ik uiteindelijk met twee andere renners te zitten waarmee ik de afdaling voltooide. Op het vlakke gedeelte naar de laatste klim ging het allemaal nog wel, maar het beste was er bij mij wel vanaf.

Bij het begin van de klim naar de Col Amic en Vieil Armand (781 m.) moest ik daarom al snel lossen. Ik ben toen in mijn eigen tempo naar boven gereden wat toch eigenlijk niet zo heel slecht ging. Ik was wel blij dat ik boven was, want toen was het nog 15 km. dalen en 5 km. vlak naar de finish. Ik hoefde deze keer geen sprint aan te gaan, want ik kwam alleen over de streep.

Jacqueline stond weer klaar met drinken en warme kleding. Die warme kleding was deze keer weer eens nodig, want het was niet bepaald warm te noemen.

Na een lekkere warme douche in mijn kleine huisje zijn we naar de uitslag wezen kijken. In mijn leeftijdscategorie had mijn grote concurrent uit de Grand Trophee Patrick Schwab weer eens gewonnen.

Van de 46 geklasseerde renners uit mijn leeftijdscategorie was ik 6de geworden en van de 277 geklasseerden algemeen was ik 83ste . Een goed resultaat, maar er had misschien iets meer in gezeten als ik niet de verkeerde weg was ingeslagen!!

C’est la Vie, Jan.