DES COURS EN FRANCE.

La Ronde Picarde

 

Deze wedstrijd heeft als startplaats Abbeville en de finishlijn was getrokken in Eaucourt. De wedstrijd is 189 km. lang en heeft een hoogteverschil van 1500 m.

Het is weer een wedstrijd uit de serie van de Grand Trophee en word gereden in de Picardie in het noordwesten van Frankrijk.

In de week voor de wedstrijd moesten we eerst een grote verplaatsing maken.

Het was zo’n 600 km. om van de Vogezen naar het noordwesten van Frankrijk te komen. Ook kregen we te maken met brandstof problemen. We hadden genoeg diesel om in Abbeville te komen plus nog wat reserve, maar veel was het niet meer. De dag voor de wedstrijd konden nog wat diesel krijgen bij een supermarkt, maar dat was niet meer dan 15 liter. Het probleem zou misschien nog kunnen komen als we naar het zuiden van Frankrijk moesten voor de laatste wedstrijd. Maar deze wedstrijd kon ik in ieder geval rijden. Het viel me nog mee dat de wedstrijd wel door kon gaan, want in de wedstrijd rijden er altijd begeleidings auto’s en motoren mee.

De start van de wedstrijd was om 08:00 uur en het was al lekker weer. Zo’n 18 graden en een beetje zon. Goed cours weer dus. Bij de start had ik gezien dat mijn grote concurrent Patrick Schwab er niet was. Die had waarschijnlijk wel brandstof problemen! Dit was mijn kans om leider in mijn leeftijdscategorie te worden. Ook stonden er twee beroepsrenners aan het vertrek. En niet bepaald de minste! Het waren Laurent Jalabert en Jimmy Casper.

Het was daarom ook een puinhoop bij het vertrek. Iedereen moest natuurlijk een handtekening van Jalabert, maar niemand wilde er een van mij! Dat vond ik wel vreemd! Maar goed, met een vertraging van 20 min. gingen we dan toch van start.

In eerste instantie stond ik op de eerste rij bij het vertrek, maar door alle commoties rond Jalabert was ik wat naar achteren komen te staan. Dat was jammer, want ik had me voorgenomen om de eerste 8 km. voorin te blijven. Na 8 km. is er namelijk een smal bruggetje, waar het vorig jaar helemaal mis ging.

Als je daar niet voorin zit moet je van de fiets, want het loopt daar door zo’n grote groep helemaal vast. Maar in de straten van Abbeville had ik me alweer naar voren gewerkt dus reed ik op de eerste rij. Na zo’n 2 km. demarreerde er een renner die ook de drukte bij het bruggetje wilde ontlopen dacht ik.

Hij had al snel een 3 tot 400 m. voorsprong genomen en ik zat te twijfelen of ik de sprong naar hem durfde te maken. Ik had wel al gevoeld dat ik goede benen had, maar ik twijfelde wel. Uiteindelijk nam ik de beslissing om naar die renner toe te rijden. Ik moest wel opschieten anders had het geen zin om tussen die renner en het peloton te blijven zwemmen. Met een machtige demarrage reed ik in een streep naar die renner toe. Het ging echt heel gemakkelijk en snel.

Toen ik bij hem was had ik nog zoveel snelheid dat ik meteen door ging en hij aan mijn wiel mee ging. Gelukkig was het iemand die het werk niet schuwde en ook meteen weer over nam. Zo reden we samen naar het beruchte bruggetje in Eaucourt.

In het dorp was er een scherpe bocht naar rechts met daar achter een korte steile afdaling naar het bruggetje. Er reden drie auto’s van de organisatie van voren die eigenlijk een beetje te kort voor ons reden. Het gevolg was dat de eerste twee auto’s wel op tijd over het bruggetje waren, maar de derde niet. Deze moest voor het bruggetje stoppen om ons er door te laten, maar de ruimte die over was om te passeren was maar klein. Ik moest daardoor volop in de remmen en kwam bijna tot stilstand. Ik had ook nog de grote versnelling op staan waardoor ik weer moeilijk op gang kwam. Ik had er voor gekozen om na de brug door te gaan en te proberen voor de eerste helling het peloton voor te blijven. Dat lukte maar ten dele, want halverwege de helling kwam de kopgroep zo hard langs me heen dat ik maar net achteraan aan kon aansluiten.

Toen deze groep boven was, was hij inmiddels in kleinere groepen uiteen gevallen.

Aan de staart van dit geheel zat ik nog niet zo slecht want het grootste gedeelte van het peloton had zich min of meer klem gereden bij het bruggetje, en zou er nog wel even over doen voor ze weer aan konden pikken.

Na de eerste helling bleef het parcours op en neer gaan. Voor de groep waar ik in zat reed nog een groep die met wat samenwerking gemakkelijk in te halen was.

Maar als het op samenwerking aankomt ben je bij veel franse renners op het verkeerde adres. Het lijkt erop dat als ze eenmaal in een groepje zitten het verder wel geloven. Er word maar weinig moeite gedaan om de snelheid hoog te houden en om een groep die op gezichtsafstand rijd in te halen.

Ik baal daarvan en ga dan proberen om zo’n groep wat te organiseren. Ik probeer dan met meerdere renners kop over kop te gaan rijden, maar dat lukt niet altijd zoals ook deze keer. Het enigste wat je dan kunt doen is demarreren en hopen dat er iemand mee gaat en dan ook doorgaat.

Maar als je demarreert gaan ze wel rijden en geven ze je geen kans. Ik heb wel 5 of 6 keer geprobeerd weg te komen, maar het lukte maar niet. Een keer ging er iemand mee die goed meewerkte en waar ik zeker 45 min. mee weggezeten heb.

Uiteindelijk moest ik ook deze poging weer opgeven en me laten inlopen!

Ik heb me toen verder maar rustig gehouden, maar heb me wel af en toe behoorlijk zitten ergeren. Het opvallende was wel dat zo’n 15 km. voor de finish er wel renners gaan proberen weg te komen. Maar dan hebben ze aan mij een verkeerde. Ik zorg ervoor dat ze niet echt wegkomen. Het is niet zo dat ik ze persoonlijk allemaal terugpak, maar met een beetje slim rijden komen ze niet weg. Het lukte dan ook niemand weg te komen en we gingen dan ook met een man of 15 op de streep af.

Ik kende het parcours nog van verleden jaar en wist dat de laatste 1500 m. smal en bochtig was. Ik draaide daarom als eerste de grote weg af het smalle weggetje op. Ik voelde me nog steeds sterk en was niet bang dat er nog iemand over me heen zou komen. Er was er wel een renner die het probeerde, maar die viel op 500 m. voor de streep stil. Uiteindelijk kwam er voor de streep toch nog een renner over me heen, maar de rest bleef er allemaal achter. Ik had nu toch enigszins loon naar werken gekregen.

De coach hoefde deze keer niet met drinken e.d. te sjouwen, want de camper stond achter de finish langs de rand van het plaatselijk voetbalveld.

Na een verfrissende douche, want het toch wel lekker warm geweest die dag, ging ik eens bij het podium kijken wat er allemaal te doen was. Jalabert werd uitgebreid geïnterviewd en de handtekeningjagers waren natuurlijk druk bezig. Jacqueline was onderhand de uitslag aan het bekijken en had gezien dat ik 5de in mijn leeftijdscategorie en 45ste in het algemeen klassement was geworden. Een goed resultaat dacht ik zo, maar toen de huldiging begon werd ik opeens naar het podium geroepen. Het bleek dat er een fout in de uitslag zat. Ik was 3de geworden in mijn leeftijdscategorie en 42ste in het algemeen klassement!

Dat was dus een mooie meevaller. Een paar leuke prijsjes voor het harde werken was natuurlijk nooit weg!!

Aan het eind van de huldiging worden altijd de nieuwe leiders van het klassement bekent gemaakt. Ook nu moest ik weer naar het podium, want ik was de nieuwe leider in mijn leeftijdscategorie geworden! Ook dit was weer een kroon op mijn werk en ik kreeg de nieuwe leiderstrui. In dit shirt moet ik de volgende week van start.

Al met al was het weer een dag geweest waar met een tevreden gevoel naar terug gekeken kon worden.

C’est la Vie. Jan.