DES COURS EN FRANCE.

Les Velos Gascons

 

Deze wedstrijd heeft als start- en finishplaats Auch. Deze plaats ligt in Midi-Pyrenees in het zuidwesten van Frankrijk.

De wedstrijd is 166 km. lang en heeft een hoogteverschil van 1800 m.

Dit is mijn laatste wedstrijd van dit seizoen en tevens de laatste uit de serie van de Grand Trophee.

Na een reis van 900 km. van het noordwesten van Frankrijk naar het zuidwesten was de hitte weer helemaal teruggekeerd. Bij aankomst in Auch was het 32 graden. In de twee dagen voor de wedstrijd had ik het eerste gedeelte van het parcours verkend, want ik had gehoord dat er in de eerste 20 km. twee hele gemene hellingen zaten. De eerste naar Montegut was 19% en de tweede naar St. Criq was 16%. En inderdaad waren deze hellingen heel gemeen. Je moest er ook voor zorgen hier vooraan te zitten om het gedrang op deze hellingen te ontlopen.

Op de dag van de wedstrijd was het gelukkig niet zo warm meer (25 graden) en de stemming zat er bij mij goed in. Voor de start werd er een hoop lol gemaakt tussen Patrick Schwab, Jean Claude, Jan Ype en mij. Jan Ype, die we nu al verschillende wedstrijden meegemaakt hadden en in zijn categorie nog tweede kon worden vandaag, was toch wel wat gespannen en Jean Claude was zo vrolijk, volgens mij had hij de strijd met mij al opgegeven. Hij was derde en zou dat blijven. Patrick Schwab vond het mooi dat ik nu de leiderstrui droeg. Hij hoefde zich geen zorgen te maken, want hij wist dat hij hem 痴 avonds toch weer terug had als hij geen pech zou krijgen.

Ik had me voorgenomen vandaag zolang mogelijk bij Patrick te blijven, omdat ik het gevoel had dat ik daar de goeie benen voor had. Bovendien wilde ik weleens van die frustratie af dat hij altijd ver voor me over de streep kwam. Er zijn geen wedstrijden meer om me voor te sparen, dus ik kon gerust in het rode gebied komen en me helemaal leeg rijden.

Vanaf de start werd er meteen weer hard gereden. Het was flink aanpoten om goed van voren te blijven, omdat het nogal heuvelachtig was. Na zo地 10 km. werd de weg smal, bochtig en slecht. Ik zat hier gelukkig nog steeds goed van voren en kon me ook gemakkelijk handhaven. Zo ging het op de eerste helling van 19% af. Deze helling overleefde ik prima en kon mijn plaats in het peloton goed vasthouden. In de afdaling, die nogal gevaarlijk was viel het voorste gedeelte van het peloton een beetje uit elkaar. Beneden aan de helling was het hard doorrijden om weer een beetje van voren te komen. Dit lukte maar ten dele, maar er had zich een mooie groep gevormd waar Patrick ook in zat. Zo gingen we op de tweede helling af die 16% was, maar iets langer als de vorige. Op deze helling werd de groep helemaal uit elkaar gereden en moest ik Patrick zo地 20 m. laten gaan. Ik hoopte deze achterstand na de helling weer goed te kunnen maken, maar achter de helling ging de weg nog een heel stuk als vals plat door. Dat viel dus even vies tegen.

Ik kon Patrick niet meer achterhalen. Voor mij was er een groepje ontstaan en achter mij ook. Ik zat daar tussen met twee renners die gelukkig goed door reden. Door goed kop over kop te rijden probeerden we bij de groep voor ons te komen, maar wat we ook reden het lukte maar niet. Het was ook vaak moeilijk om te zien of we dichterbij kwamen, want de weg ging constant op en neer en je had de ene bocht na de andere. Op een gegeven moment had ik gezien dat de groep achter ons heel langzaam dichterbij begon te komen. Ik besloot toen om even rustig wat te eten en te drinken en om me in te laten lopen door die groep. De andere twee renners gingen door achter de voorste groep aan.

Toen ik ingehaald was heb ik me eerst een poosje rustig gehouden en ben me toen weer met het kopwerk gaan bemoeien. Die andere twee renners werden uiteindelijk ook ingelopen, maar de groep voor ons hadden we nog steeds niet te pakken. En als zo地 groep uit het zicht verdwijnt word het steeds moeilijker om te blijven jagen. De snelheid begon ook langzamerhand te minderen. Dit stond me niet aan en ik probeerde door hard op kop te gaan rijden enkele renners wakker te krijgen. Dit lukte maar bij enkele renners, want de rest zat weer lekker uit de wind en in luwte van de groep mee te rijden.

Ik begon mezelf weer eens niet zo populair te maken bij enkele renners. Ik gooide de knuppel in het hoenderhok door enkele keren te gaan demarreren. Hierdoor ging wel de snelheid flink omhoog wat als resultaat had dat er af en toe eens een renner moest lossen.

Ook had het als resultaat dat er toch wel enkele renners mee gingen doen en dat de groep aardig uitgedund werd. In het begin was de groep een man of 30, maar dat waren er na een poosje nog maar 20. Ik voelde me nog steeds beresterk en bleef maar aan de gang om die groep kleiner te krijgen. Het was eigenlijk gewoon een spelletje geworden! Op een gegeven ogenblik kregen we een redelijk lange afdaling waar ik me op kop zette, ik zette de 53x12 erop en ging met een noodgang naar beneden. Ik had in een ooghoek al gezien dat er maar een paar waren die mee konden komen. Aan het eind van de afdaling was er een scherpe bocht naar links met daarna een kilometer of 3 vals plat. Na die bocht ben ik vol door gegaan en kreeg uiteindelijk nog 3 renners mee. Achter ons had zich nog een groepje gevormd van wat er van de groep van 20 renners nog over was.

Na een paar kilometer werden we door dat groepje weer terug gepakt, maar de groep was nu nog maar 11 man. Ik begon er steeds meer schik in te krijgen om de groep uit te dunnen. Nadat de rust een beetje was terug gekeerd ben ik weer een keer gegaan en kreeg een renner mee. Deze poging heb ik niet lang volgehouden, want ik voelde dat het allemaal een beetje minder begon te worden.

Zo地 20 km. voor de finish kregen we nog een klim van een paar kilometer. Hier begonnen nu enkele andere renners te demarreren. Gelukkig reageerde enkele renners op die demarrages zodat ik aan hun wiel mee terug kon komen. Maar het bleef onrustig en er werd maar door gedemarreerd. Het gevolg was wel dat de hele groep uit elkaar aan het vallen was. Op een gegeven moment reden er weer twee renners weg die ik niet kon houden. Achter mij zat nog een renner die mij ook voorbij kwam, maar die ging me niet zo heel snel voorbij zodat ik met een uiterste krachtinspanning met hem mee kon gaan. Het einde van de helling was gelukkig in zicht en ik keek eens achterom. Ik zag dat dit de definitieve klap voor de rest van de groep was. In de afdaling kon ik samen met die andere renner bij de voorste twee terug komen. We waren nu nog maar met z地 vieren over van de oorspronkelijke groep van 30 renners. Ik kreeg hier wel een goed gevoel over en vond dat het nog niet genoeg was. Niet dat ik die andere drie renners ook nog kwijt wilde, maar ik had in de verte nog een groepje gezien die niet zo heel ver voor ons reden. Ik spoorde de andere aan om door te rijden en te proberen om nog bij die groep te komen. Het werd wel kort dag want het was nog maar 10 km. naar de streep. Het lukte uiteindelijk niet, want de afstand toch tekort.

Ik had de dag ervoor de laatste kilometers verkend en wist precies wat er zou komen. In de straten van Auch waren een paar lastige bochtjes en drie vervelende verkeersdrempels. Het kwam me goed van pas dat ik verkend had. Op zo地 100 m. voor de streep was er een bocht naar rechts. Ik zorgde ervoor dat ik daar op kop zat en dat lukte ook. Toen was het niet zo moeilijk meer om die drie andere renners achter me te laten en de sprint te winnen.

Achter de streep stond Jacqueline met een grote bos bloemen. Dat was een complete verrassing voor me, want dat had ik niet verwacht. Het was een heel leuk idee van haar. Ook de Fransen vonden het heel speciaal, want toen mijn Franse vriend over de streep kwam kreeg die ook een bos bloemen. De spieker kwam hem meteen een interview afnemen en hij vond het een geniaal idee.

Nadat ik me opgeknapt had ben ik naar de uitslag gaan kijken. Ik was 35ste in het algemeen klassement en 7de in mijn leeftijdscategorie, wat me een beetje tegen viel! Wel ontdekte ik dat ik maar op 3 min. van mijn grote concurrent Patrick Schwab was binnen gekomen! Die zat dus in die groep die ik vlak voor de finish voor me had zien rijden.

Dat was dus de laatste wedstrijd, maar ik ben het nog zeker niet zat.

Als ik nog meer wedstrijden gehad had was ik ze nog graag gaan rijden.

Dezelfde avond was er in een restaurant in het centrum van Auch een afsluitingsfeest van de Grand Trophee waar ik met Jacqueline voor was uitgenodigd.

Hier werden ook de eerste drie renners van iedere leeftijdscategorie gehuldigd.

Ik ben tweede geworden in mijn leeftijdscategorie wat een fantastisch resultaat is. Meer dan ik had durven hopen toen ik in april uit Nederland vertrok. Toen ik naar voren geroepen werd kreeg ik opvallend veel applaus. Er was ook veel waardering voor mijn manier van rijden. Alhoewel verschillende renners daar anders over hadden gedacht de laatste tijd! Een fotograaf die 痴 middags ook gereden had en bij mij in de groep had gezeten vond mijn manier van rijden erg goed. Ik kreeg voor mij tweede plaats een paar leuke prijzen. Een week vakantie voor twee personen in een hotel in Morzine, een paar Mavic-pro velgen, en een stel wielhoezen van Campagnolo. En als herinnering aan de tweede prijs een ingelijste schaal van de Grand trophee.

Ook Jacqueline werd nog even met veel applaus in het zonnetje gezet wat betreft haar idee om een bloemetje te geven aan het eind van de hele trophee, als waardering voor het verrijden en uitrijden van de wedstrijd/en.

Na de prijsuitreiking had Jean Claude nog een dankwoord aan de organisatie en een soort huldiging aan een paar speciale vrienden van hem. Daar hoorde ik ook bij. Toen ik weer naar voren was geroepen kreeg ik een onderscheiding omgehangen in de vorm van een lint met daar aan een grote worst. En verder nog een plastic zak met wat aardigheidjes.

Na alle ceremonies hadden we een heerlijk diner. Dit alles speelde zich buiten af, want het was nog steeds fantastisch weer. Nadat we van iedereen afscheid hadden genomen gingen we tegen middernacht terug naar de camper die op de gemeentecamping in Auch stond.

Het was een hele leuke afsluiting van een heel mooi en succesvol wielerseizoen.

Nu nog even vlug met pensioen, dan kan ik dit vaker doen, leven als een wielergod in Frankrijk.

C弾st la Vie, Jan.